Bakas-Bukas Blog

Enero 4, 2010

Mga nakakatuwang karanasan sa pagtulong ko sa kapwa sa panahon ng disaster

Filed under: 1,Kapilipinuhan,Sikolohiyang Pilipino,Talambuhay — bakasbukas @ 1:27 umaga

May hiling ang aking kaibigan si Girlie: MC, magsulat ka ng masaya naman. panay disaster ang FB notes at photos. something to make our future better than our past.

Sa totoo lang, hindi madaling magpatawa o magbigay ng saya kung kaharap mo ay kalunos-lunos at kaawa-awang kalagayan. Maging ang pagsulat ko ng series (itutuloy) na blogs hinggil sa martial law (“Flash mob ngayon, lightning rally nuon”), mga ghost stories sa karanasan ng mga immigrant na Pinoy, at ang aking ‘soul mates” series, ang lahat ay naantala dahil sa Ondoy at Peping.

Wala pa akong buwelong magkwento ng may kwenta. Pero yayamang nasa disaster at Operasyong Tulong mode pa rin tayo, isalaysay ko na rin ang kakaibang karanasan ko sa OT dito sa Amerika at maging sa Pilipinas.

Simulan ko sa San Francisco. Taong 1997, nasunog ang Delta Hotel, ang tinitirhan ng mga bagong saltang beterano (mga 200 na World War II veterans). Kinailangan ilikas mula sa tinupok ng sunog ang mga matatandang beterano sa Recreation Center bilang temporary shelter. Ang magaling naman dito sa Amerika, mabilis ang saklolo ng Red Cross, ng fire department at city departments. Gayun pa man, malaki ang papel naming service providers sa non-profit agencies dahil kami ang tumatayong tagapaggitna or cultural interpreter sa pagitan ng mga nasunugan at ng mga relief agencies.

Isang malaking adjustment ng mga nasunugan ay ang pagkain. Ang Salvation Army ang ahensiyang may responsibilidad magpakain sa mga nasunugan. Sa unang araw sa evacuation center ang dinalang pagkain ay mash potatoes, Italian spaghetti, steak at salad sa lunch. Sa dinner, lentil soup, lasagna, salad at fried chicken, at sa breakfast naman, fried eggs, sausages, bacon and toasted bread.

Isa-isa namin kinukumusta ang mga beterano. Marami sa kanila ang nagsasabing gutom pa rin sila. Tanong namin bakit, ang sasarap naman ng pakain sa nila. Simple ang sagot nilang lahat, “Kasi, wala silang sini-serve na kanin!”

Binanggit namin sa Salvation Army ang minor complaint ng mga beterano. Pero wala daw magawa ang Salvation Army kasi iyon daw ang pinapadala ng kanilang kitchen headquarters. Kaya’t ginawa namin nag-solicit kami sa Ling Nam, (volunteer kasi ang anak ng may-ari). The next day may kanin na at fried rice pa, ala Ling-Nam. Pagdating ng hapon at kinumusta namin sila. Gutom na naman daw sila. Nagtataka kami kung bakit? Simple lang sagot nila. Sa pilaan kasi, nakikipag-unahan ang mga itim(negro) at homeless, sa pagkuha ng pagkain, yun Ling Nam fried rice ang kinukuha,walang natira sa amin kaya’t tulad ng dati ulit – mash potatoes, pasta at salad ang naiwan sa amin.

Dahil sa nasunugan, kailangan ng mga beterano ang mga damit at kasuotan. Kaya’t nagpadala ng volunteers ng Red Cross para gumawa ng intake-assessment interview sa bawat isang nasunugan. Pagkatapos ng IAI binibigyan ng clothing voucher sa Macy’s Department Store (isang upscale store) ang mga nasunugan. Napansin namin pagkatapos ng IAI, nagkakaroon ng argumento ang mga beterano. Lumapit sila sa akin, “MC, bakit $75 lang natanggap habang ang iba ay $150?” Nagtataka din ako. “Ano po ba ang tinanong sa inyo,” taonong ko. “Do you have dress and shoes?” Ang sagot ng iba “none its all gone because of the fire and water,” at lumapit ako sa isang tatang na tipong nalamangan, “Ano naman po ang sinagot.“Of course, I have, I wear them all the time.” Ayun, worth $75 ang sagot ni Tatang. (Mahirap kung minsan ang may-pride at mayabang, nalalamangan.)

Ang advise namin sa Salvation Army sa pagdidistribute ng damit, sa halip na bigyan ng isa-isa at susukatin pa, ilagay na lamang ang lahat ng damit na binibigay o nakalaan para sa mga nasunugan sa isang malaking conference room sa katabing apartment, at tanging mga nasunugan lamang makakapasok at malayang makakapili ng kanilang damit at kasuotan na kanilang kailangan. Fair ang arrangement, kaya’t iniwan namin ang mga beterano sa Knoxx Apartment pagkatapos namin ipinaliwanag ang instruction ng Salvation Army.

Kinagabihan, binisita namin ang mga beterano, at may bitbit na biniling balikbayan boxes. Ang usisa ko, “Para saan po ba ang mga binili ninyong balikbayan boxes na iyan?” Simple lang naman ang sagot nina tatang. “Ang dami namin napiling damit sa Knoxx, sa akin dalawang balikbayan boxes, ipapadala ko sa mga kamag-anak ko sa Pilipinas!”

Nasunugan na, mga iniwang kamag-anak pa rin ang iniisip ng mga beteranong Pinoy sa Amerika!

Iyan ang Pinoy. Itutuloy ko pa ang ibang kwento sa susunod… Abangan.

Mag-iwan ng Puna »

Walang puna.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

Lumikha ng libreng website o blog sa WordPress.com.

%d bloggers like this: